زليلي من شــــنيدم يا علي گفت                           به مجنون چو رسيدم يا علي گفت

مگر اين وادي دارالجنون است                          كه هر ديوانـــــه ديدم يا علي گفت

نسيــــمي غنچه اي را باز كرد                            به گوش غنـچه كم كم يا علي گفت

چمن با ريزش باران رحــــمت                            دعايــي كرد و او هم يا علي گفت

يقين پرودگـــــــــار آفرينــــــش                            به موجودات عالــــــم يا علي گفت

خمــــير خـــاك آدم سرشـــــتند                           چو برمي خواست آدم يا علي گفت

مسيحا هم دم از اعجاز مي زد                           زبس بيچاره مريـــــم يا علي گفت

علي را ضربتي كاري نمي شد                            كــافــر ابن ملــــجم يا علـــي گفت

مرضــــيه زجايش كنده مي شد                           يقين آن جا علي هـــم يا علي گفت

عيد سعيد غدير مبارك باد

چه ذوقي داشت پر دادن شــاپرك هاي بازيگوش

                                       در هيــاهوي باد بي بنيــــــاد

 امســــــــال :

هر چه شاپرك به بـــاد دادم ، بــي خبــــر برگشتند

                  تنـــــها يـــاد تو بود كـه پرپر مي زد

                                          و تو

نيــــــــــــــــــــــامدي . . .

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف بهم می کردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به هرمت دلهای مسافر هر شب

روی شفاف ترین ستاره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد

قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

رنگ رفتار من و لحن  تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهام است

کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چقدر شعر نوشتیم برای باران

غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها

دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه نیما می شد

و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا

نام گلهای پر از شینم ایرانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

راز این شعر همین مصرع پایانی بود

شعر از مریم حیدرزاده

اون روزا که بی تو پرپر می زدم کجا بودی ؟

هر چی خونه تو کوچس در می زدم کجا بودی؟

اون روزا که به هوای دیدن چشمای تو

من به هر خیابونی سر می زدم کجا بودی ؟

اون روزا که از غم عاشقی و دیوونگیت

به دل دیوونه خنجر می زدم کجا بودی؟

اون کسی که واسه تو ساز می زنه خونش کجاست؟

لااقل از اون که بهتر می زدم کجا بودی؟

اون روزایی که بخاطر پسندیدن تو

به دستام گل معطر می زدم کجا بودی؟

اون روزا که اسمت رو توشته بودم رو دیوار 

نقشتو  رو سنگ مرمر می زدم کجا بودی؟

گفتی من واست بهونه میارم  نق می زنم

به خدا از اون که کمتر می زدم کجا بودی ؟

ببینم اون روزا که نامه هاتو با قاصدک

لای بالای کبوتر می زدم کجا بودی؟

وفتی که رو سرنوشت خط خطیم با کلی بغض

سه تا بعله مکرر می زدم کجا بودی؟  

تو يعني وسعت درياي آبي

تو يعني آسماني آفتابي

تو زيبا سيرت حوري سرشتي

تو بغض ياسمن هاي بهشتي

تو يعني يه بغل احساس بودن

تو يعني قبلگاه ياس بودن

و من يعني عطش يعني شقايق

تو معشوق و من تنهاي عاشق

عمریه غم شده مهمون دلم

از دورنگی ها پریشونه دلم

آدما همدیگه رو گول می زنن

دست نزار روی دلم خونه دلم

ای خدا قلب آدما مثل سرابه

یا عطا کن چاره یا مردن ثوابه

اون که از رفاقت و مردونگی دم می زنه

بی هوا از پشت سر خنجر به آدم می زنه

خط باطل می کشه رو شوق و سرمستی تو

می دوزه چشم طمع بر همه هستی تو

ای خدا قلب آدما مثل سرابه

یا عطا کن چاره یا مردن ثوابه

دلم تنگ است از این همه ....

از دست تو رنجیدم و چیزی نگفتم

با دیگرانت دیدم و چیزی نگفتم

کلی سفارش کرده بودی من نفهمم

این نکته را فهمیدم و چیزی نگفتم

برای آنکس که نمی شناسمش

همیشه عکس نازت روبرویم

نگاه تو دلیل جستجویم

چرا باید تمام حرفها را

بدون تو به تصویرت بگویم ؟

چرا چرا چرا

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک

با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک

یه قلب عاشق با یه حس بیقرار و کوچک

فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک

تقدیم به آنکه دوستش دارم